Beroepsvereniging steunt veelbesproken campagne puur voor naamsbekendheid

De Vlaamse Beroepsvereniging van Voedingsdeskundigen en Diëtisten (VBVD) laat zich blijkbaar gewoon 'misbruiken' door fabrikanten die graag een stempeltje 'gezond' proberen te zetten op hun producten. Of die, zoals in dit geval, het publiek positief willen stemmen over een ingrediënt dat veelbesproken maar voor hen zeer belangrijk is. 

Dirk Lemaître, voorzitter van de VBVD: "Zij (reclamebureau Karott) leggen de boodschap die ze willen brengen aan ons voor met de vraag of we er ons in kunnen vinden. Soms zeggen we ja, soms nee. Het voordeel voor ons is dat we als beroepsvereniging onder de aandacht komen." Het feit dat het reklamebureau de campagne wellicht gewikt en gewogen heeft en zo ver gegaan is als ze kon zonder de steun van de diëtisten te verliezen, is zijn probleem blijkbaar niet.

Dit is toch wel een bedenkelijke praktijk. Naamsbekendheid is belangrijk voor elke vereniging. Het is zelfs één van de redenen van hun bestaan. Maar als spreekbuis van diëtisten een campagne pro suiker steunen, terwijl dit geen gezond product is en mensen er sowieso al veel te veel van gebruiken, is toch wel je ziel aan de duivel verkopen. Een campagne steunen voor Coca Cola gaat voor mij nog een stuk verder, zelfs als het niet over het product Coca Cola gaat. Indirect steun je de producten van Coca Cola toch.

Het bewijst hoe ver mensen gaan om naamsbekendheid te krijgen zonder er te moeten voor betalen… Verenigingen en federaties denken vaak ook vooral aan reclamecampagnes voor hun promotie, terwijl PR voor hen wellicht een betere (en zeker veel goedkopere) manier is om meer naamsbekendheid te krijgen. Dat zouden ze dan misschien wel kunnen betalen, en dan zouden ze hun ziel niet aan de duivel moeten verkopen.

Add a comment

Belfius: hoe een positief bedoelde boodschap een nachtmerrie werd…

U hoorde het wellicht ook: Belfius ontslaat veel mensen maar neemt ook een aantal jonge mensen aan. Goed bedoeld, zonder twijfel. Belfius dacht wellicht dat het de markt zou paaien met die jonge krachten. Het is een nobel doel, jonge mensen werk geven, toch?

Maar het werd een nachtmerrie. De markt is nu niet ingesteld op jonge mensen werk geven. Het zijn vandaag de 50+'ers die aan het werk moeten geholpen worden. Een crisiscommunicatie, over een aantal ontslagen, werd een echte nachtmerrie.

We zien dit wel vaker. Bedrijven zitten vaak zo in hun eigen materie, dat ze geen reality check doen van wat ze willen aankondigen. Ze denken er gewoon niet aan dat de zaak zo zou kunnen uitdraaien. Daarom een advies: laat uw 'gevoelige' berichtgeving eens lezen door iemand buiten uw bedrijf. Iemand van niveau natuurlijk, en als het even kan iemand die wat ervaring heeft met pers. We merken dat mensen binnen eenzelfde organisatie soms de neiging hebben om collectief de zaken op dezelfde manier te zien. Verwonderlijk is dat soms, maar realiteit.

Mensen kijken ook gewoon niet kritisch (genoeg) naar een tekst. Geloof ons, of vraagt het aan Belfius: journalisten wel…

Add a comment

Na de tranen, de reality check

We hebben ze allemaal gezien. De tranen van Patrick. Wij bij Luna hebben zelf ook mogen ondervinden hoe passioneel er aan gemeentepolitiek gedaan wordt. Ook wij hebben tranen gezien, zelfs voor er iets beslist was, toen het er niet goed uitzag. Burgervader moet wel het mooiste beroep ter wereld zijn. We hebben hard voor hen gewerkt, en zijn blij dat we de goede en mindere dagen met hen hebben kunnen meemaken…

Na de tranen, begon het spierballengerol in Antwerpen. Groen dat zo verrast was dat zij ook mochten meepraten, dat ze zich haastten om onrealistische eisen naar voor te brengen. Oef, ondertussen moeten ze niet meer meepraten. Het is immers makkelijker om aan de zijlijn te roepen dan om verantwoordelijkheid te nemen voor belastinggeld. En dan was er Rood, dat met veel verontwaardiging kloeg dat het zijn eigen sociaal programma niet is dat in de onderhandelingsnota staat. 'Losers can't be choosers', right? Het moest in Antwerpen blijkbaar nog doordringen dat ze verloren hadden. Eerder dan dat nederig te aanvaarden, moesten ze voor zichzelf nog even de schijn en de verontwaardiging hoog houden.

Maar waarom in de publieke schijnwerpers? Uithuilen hoef je niet in de media te doen. Je kunt beter met opgeheven hoofd het strijdperk verlaten, en ridderlijk erkennen dat je niet meer aan zet bent, eerder dan jezelf totaal onmogelijk te maken. Dan kun je tenminste nog meespelen. Nu heeft Rood zichzelf uitgeschakeld. Tot spijt van wie het benijdt…

Add a comment
TOP