Un site en version mobile? Désormais incontournable!

Les réseaux sociaux bruissent depuis plusieurs jours autour du hashtag #mobilegeddon, en référence au nouvel algorithme du moteur de recherche Google, entré en action le 21 avril 2015.

Un algorithme Google, c’est un programme informatique conçu pour se frayer un chemin parmi les milliards de pages web et y déceler la bonne réponse à votre question. Le nouvel algorithme porte sur l’approche mobile des différents sites internet présents sur la Toile.

La tendance est en effet à l’augmentation des recherches mobiles. Elle devrait continuer de se confirmer. Du coup, Google a décidé de favoriser, dans ses résultats, les sites qui disposent d’une version mobile. Les autres ne sont pas directement pénalisés mais perdront de facto de la visibilité et du trafic.

Depuis ce 21 avril, lorsque vous faites une recherche à partir de votre smartphone, les résultats affichent la mention « Site mobile » ou « Mobile friendly ». Vous savez ainsi directement si le résultat que vous comptiez consulter est optimisé ou non.

«Mobile friendly», c’est quoi ?

Google qualifie un site de «mobile friendly» s’il répond à plusieurs critères, notamment: utilisation d’une police de caractères lisibles sans devoir zoomer, l’adaptation des pages à la taille de l’appareil, la présence d’espaces suffisants entre différents liens hypertextes pour éviter les erreurs de clics,…

Testez votre propre site!

Vous n’êtes pas encore mobile? Ne traînez pas, certaines études d’impact indiquent que les sites non compatibles risquent de perdre 10% de leur trafic global jusqu’à leur mise à jour. D’autres révèlent que 80% des internautes quittent un site ou une application en cas de crash et 46% d’entre eux vont voir ailleurs si l’affichage de la page met plus de 3 secondes… Autant dire que le 21 avril 2015 va marquer un tournant: l’optimisation mobile est devenue incontournable !

 

 

Add a comment

O Flower of Scotland

Il y a quelques jours, les Ecossais ont donc dit non par référendum à leur sortie du Royaume-Uni et à leur indépendance. Sa très gracieuse majesté, la Reine Elizabeth II et son premier ministre David Cameron ont poussé un énorme ouf de soulagement. L’ « empire », qui s’étendait jadis sur la moitié de la planète, ne va pas se réduire à peau de chagrin. Nous ne ferons pas ici l’analyse politique du vote des Ecossais. D’autres l’ont déjà abondamment commenté. Par contre, il est intéressant de revenir en quelques lignes sur l’aspect communicationnel de la campagne qui a opposé partisans du oui et du non.

55,3% en faveur du non. Ca peut paraître beaucoup lorsque l’on sait que, quelques jours avant le vote, des sondages donnaient parfois le oui vainqueur. Cependant, ça reste très peu. En effet, il ya trois ou quatre mois à peine, le non était donné largement au-dessus des 60% voire des 65%. Quelle pourrait être alors l’explication pour un revirement sinon une évolution aussi rapide ? Le champion olympique de tennis, Andy Murray, par ailleurs d’origine écossaise, en a donné un très bon aperçu en un seul tweet, vite repris et retweeté par des milliers de twittos.

Les partisans du non ont en effet mené une campagne de communication négative et très agressive qui in fine a bien failli se retourner contre eux. Pendant de longs mois, sûrs de leur victoire, ils ont constamment dénigré, méprisé, dans leurs interviews ou leurs publicités, leurs adversaires favorables à l’indépendance. Les tenants du non ont ainsi accumulés les clichés sur les Ecossais : junkies aux subventions provenant de Londres, incapables de s’en sortir seuls. Résultat : les indécis, indignés, ont commencé à pencher de plus en plus vers le camp du oui qui s’est vu renforcé dans la dernière ligne droite. Dans la panique, David Cameron a dû faire des promesses de très importantes concessions pour plus d’autonomie pour l’ensemble des 4 nations composant le Royaume-Uni. Des concessions qu’il n’aurait jamais dû faire sans cette campagne de communication complètement ratée car dénigrante.

La communication est une arme merveilleuse mais aussi à double tranchants. Bien utilisée, elle permet de se faire connaître, de se développer, d’améliorer son image mais a contrario, elle peut aussi facilement se retourner contre vous. Laissez-nous vous donner un conseil. Dans votre communication, il vaut toujours mieux parler de vous et mettre en avant vos propres projets. Parler de l’autre, même négativement, c’est lui faire de la publicité gratuite, le mettre sous les projecteurs et lui donner la possibilité de présenter sa vision. Pas vraiment l’objectif que vous visiez, non ?

Add a comment

Zomer, en dus… augurkentijd?

Het woord ‘komkommertijd’ wordt in het Nederlands gebruikt om de zomerperiode aan te geven in (onder meer) de media, een periode waarin er traditioneel weinig nieuws te rapen valt.

Het woord werd voor het eerst in het Nederlands gebruikt in de 18de eeuw in een Rotterdamse krant om een ‘slappe economische periode’ aan te geven. Het woord komt van het Duitse woord ‘Zauergurkenzeit’ dat uit 1732 stamt en letterlijk ‘augurkentijd’ betekent. Wellicht heeft de gelijkenis tussen de augurk en de komkommer er voor gezorgd dat het woord in het NL als ‘komkommertijd’ is geworden. Waarom dan die augurk of komkommer? Omdat de zomerperiode de tijd is waarin de komkommers en augurken volop rijpen.

De Duitsers waren echter niet de eersten om dit woord te gebruiken. In het jaar 1700 duikt voor het eerst in het Engels het woord ‘cucumber time’ op. Hiermee werd de periode aangeduid waarin de kleermakers in Engeland heel weinig werk hadden omdat de adel op vakantie ging op het platteland en dus niet aanwezig was in de steden. Maar omdat de invloed van de Engelse taal op het Nederlands eerder een recent fenomeen is komt onze ‘komkommertijd’ wellicht uit het Duits. Deze taal had in die periode immers veel meer invloed op het Nederlands.

Als communicatiedeskundige was ik altijd al bijzonder geïntrigeerd door taal in het algemeen, en door de ontwikkeling van talen in het bijzonder. Ik herinner me niet veel meer van mijn middelbare school, maar wel nog iets dat ik leerde van mijn leraar Nederlands, een man waar ik veel bewondering voor had. Namelijk dat we ooit dachten dat we ons aller kalkoen (jawel, het beest) ooit kalkoen noemden omdat we dachten dat het van Calcutta kwam. De Engelsen dachten echter dat het dier van Turkije kwam (‘turkey’). De Fransen dachten op hun beurt dat het van India kwam (d’inde)

Tot daar dit korte etymologische intermezzo.

Ik heb de indruk dat het dit jaar toch drukker is in de zomer dan de vorige jaren. We hebben alvast een aantal klanten en prospects die het heel druk hebben nu. Laten we hopen dat het een goed teken is en zich zal doorzetten in het najaar. Vergeet daarom vooral niet op tijd en stond te genieten van deze komkommertijd!

Add a comment

Beroepsvereniging steunt veelbesproken campagne puur voor naamsbekendheid

De Vlaamse Beroepsvereniging van Voedingsdeskundigen en Diëtisten (VBVD) laat zich blijkbaar gewoon 'misbruiken' door fabrikanten die graag een stempeltje 'gezond' proberen te zetten op hun producten. Of die, zoals in dit geval, het publiek positief willen stemmen over een ingrediënt dat veelbesproken maar voor hen zeer belangrijk is. 

Dirk Lemaître, voorzitter van de VBVD: "Zij (reclamebureau Karott) leggen de boodschap die ze willen brengen aan ons voor met de vraag of we er ons in kunnen vinden. Soms zeggen we ja, soms nee. Het voordeel voor ons is dat we als beroepsvereniging onder de aandacht komen." Het feit dat het reklamebureau de campagne wellicht gewikt en gewogen heeft en zo ver gegaan is als ze kon zonder de steun van de diëtisten te verliezen, is zijn probleem blijkbaar niet.

Dit is toch wel een bedenkelijke praktijk. Naamsbekendheid is belangrijk voor elke vereniging. Het is zelfs één van de redenen van hun bestaan. Maar als spreekbuis van diëtisten een campagne pro suiker steunen, terwijl dit geen gezond product is en mensen er sowieso al veel te veel van gebruiken, is toch wel je ziel aan de duivel verkopen. Een campagne steunen voor Coca Cola gaat voor mij nog een stuk verder, zelfs als het niet over het product Coca Cola gaat. Indirect steun je de producten van Coca Cola toch.

Het bewijst hoe ver mensen gaan om naamsbekendheid te krijgen zonder er te moeten voor betalen… Verenigingen en federaties denken vaak ook vooral aan reclamecampagnes voor hun promotie, terwijl PR voor hen wellicht een betere (en zeker veel goedkopere) manier is om meer naamsbekendheid te krijgen. Dat zouden ze dan misschien wel kunnen betalen, en dan zouden ze hun ziel niet aan de duivel moeten verkopen.

Add a comment

Belfius: hoe een positief bedoelde boodschap een nachtmerrie werd…

U hoorde het wellicht ook: Belfius ontslaat veel mensen maar neemt ook een aantal jonge mensen aan. Goed bedoeld, zonder twijfel. Belfius dacht wellicht dat het de markt zou paaien met die jonge krachten. Het is een nobel doel, jonge mensen werk geven, toch?

Maar het werd een nachtmerrie. De markt is nu niet ingesteld op jonge mensen werk geven. Het zijn vandaag de 50+'ers die aan het werk moeten geholpen worden. Een crisiscommunicatie, over een aantal ontslagen, werd een echte nachtmerrie.

We zien dit wel vaker. Bedrijven zitten vaak zo in hun eigen materie, dat ze geen reality check doen van wat ze willen aankondigen. Ze denken er gewoon niet aan dat de zaak zo zou kunnen uitdraaien. Daarom een advies: laat uw 'gevoelige' berichtgeving eens lezen door iemand buiten uw bedrijf. Iemand van niveau natuurlijk, en als het even kan iemand die wat ervaring heeft met pers. We merken dat mensen binnen eenzelfde organisatie soms de neiging hebben om collectief de zaken op dezelfde manier te zien. Verwonderlijk is dat soms, maar realiteit.

Mensen kijken ook gewoon niet kritisch (genoeg) naar een tekst. Geloof ons, of vraagt het aan Belfius: journalisten wel…

Add a comment

Na de tranen, de reality check

We hebben ze allemaal gezien. De tranen van Patrick. Wij bij Luna hebben zelf ook mogen ondervinden hoe passioneel er aan gemeentepolitiek gedaan wordt. Ook wij hebben tranen gezien, zelfs voor er iets beslist was, toen het er niet goed uitzag. Burgervader moet wel het mooiste beroep ter wereld zijn. We hebben hard voor hen gewerkt, en zijn blij dat we de goede en mindere dagen met hen hebben kunnen meemaken…

Na de tranen, begon het spierballengerol in Antwerpen. Groen dat zo verrast was dat zij ook mochten meepraten, dat ze zich haastten om onrealistische eisen naar voor te brengen. Oef, ondertussen moeten ze niet meer meepraten. Het is immers makkelijker om aan de zijlijn te roepen dan om verantwoordelijkheid te nemen voor belastinggeld. En dan was er Rood, dat met veel verontwaardiging kloeg dat het zijn eigen sociaal programma niet is dat in de onderhandelingsnota staat. 'Losers can't be choosers', right? Het moest in Antwerpen blijkbaar nog doordringen dat ze verloren hadden. Eerder dan dat nederig te aanvaarden, moesten ze voor zichzelf nog even de schijn en de verontwaardiging hoog houden.

Maar waarom in de publieke schijnwerpers? Uithuilen hoef je niet in de media te doen. Je kunt beter met opgeheven hoofd het strijdperk verlaten, en ridderlijk erkennen dat je niet meer aan zet bent, eerder dan jezelf totaal onmogelijk te maken. Dan kun je tenminste nog meespelen. Nu heeft Rood zichzelf uitgeschakeld. Tot spijt van wie het benijdt…

Add a comment
TOP